Accepteren (is te leren)

“U kunt de pijn maar beter leren accepteren mevrouw”

Ik zie haar nog zo voor me: een vrouw van 28. Leuke meid, klein gezinnetje, getrouwd met een fijne vent, leuke baan.

Telkens meldde ze zich met wisselende pijnklachten bij haar huisarts en daarna vaak ook bij mij. Dan zat het in haar nek, dan had ze schouderpijn, dan weer onder in haar rug.
En zo maar door.

Het is al ruim 20 jaar geleden. Maar op een of andere manier is het me bijgebleven.
Ik had echt met haar te doen.
Zo jong en dan zo geplaagd door pijn.

Haar huisarts had gezegd: “Mevrouw, u kunt de pijn maar beter leren accepteren.
U bent blijkbaar gevoelig voor dit soort klachten. Het hoort kennelijk bij u. “

Vol onbegrip vertelde ze me over het voorval bij haar huisarts.
“De pijn accepteren? Ik ben 28! Moet ik dit écht accepteren?
En Hoe Doe Ik Dat Dan?”

Tegenwoordig weten we beter hoe je iemand kunt leren accepteren.
En dat dit soms een nuttige strategie is bij bepaalde aanhoudende klachten. Zoals persisterende pijn.
Minder focus op de pijn en meer op eigen persoonlijke waarden.
Meer loslaten, als zand van je hand af laten glijden.

Het heet ACT: Acceptance & Commitment Therapy.
Een uit de psychologie afkomstige benadering die ook heel goed door fysiotherapeuten kan worden toegepast.
Dat laatste noemen we dan tegenwoordig Psychologisch geïnformeerde fysiotherapie.

Of je nou algemeen-, bekken-, manueel-, sport- of psychosomatisch fysiotherapeut bent.